"Je bent overgestapt van mensen naar machines. Maar mis je de mensen dan niet?
Het grappige is: die vraag slaat de plank volledig mis"
"Wacht, wat?!" "Hoe is dát nou gebeurd?!"
Dat zijn meestal de reacties die ik krijg als collega's erachter komen dat ik een achtergrond heb in de klinische psychologie en jarenlang als psychotherapeut heb gewerkt. De vraag die daarna altijd volgt: "Je bent overgestapt van mensen naar machines. Maar mis je de mensen dan niet?"
Het grappige is: die vraag slaat de plank volledig mis.
Als IT'er, en ook als developer, werk je nog steeds heel veel met mensen. En dat is eerlijk gezegd één van de dingen die ik het leukste vind: samen nadenken, elkaar uitdagen, iets nieuws bouwen of een lastig probleem oplossen. Die momenten waarop je met een whiteboard in de weer gaat, of discussieert over welke oplossing de beste is, daar word ik echt blij van. Onderdeel zijn van een team is iets wat ik in mijn vorige beroep het meest miste. Dus laten we maar meteen een misverstand uit de wereld helpen: de IT'er van vandaag is zelden een soloartiest.
Van psychologie naar code schrijven
Van psychologie naar code schrijven was geen beslissing die ik lichtvaardig nam. Maar na een aantal jaren merkte ik dat ik behoefte had aan meer tastbare resultaten, aan systematischer en logischer denken bij het oplossen van problemen, en aan meer ruimte voor creativiteit. Door te volgen waar mijn energie naartoe ging, vond ik mijn weg naar IT.
Wat me verraste: veel van de vaardigheden die ik als klinisch psycholoog had opgebouwd, bleken in de programmeerwereld enorm waardevol. Als clinicus leerde ik kleine maar belangrijke details in een verhaal of gedrag op te merken, terwijl ik tegelijkertijd het grote geheel bleef zien. Gecombineerd met geduld en kritisch denken. Die vaardigheden gebruik ik nog elke dag, of ik nu een bug in productie aan het debuggen ben, of probeer te begrijpen waarom een stuk code zich gedraagt zoals het doet.
Het zit in de details
Eén klein theoretisch concept kan je resultaten op onverwachte manieren beïnvloeden als je het over het hoofd ziet. Het begrijpen van het waarom en het hoe, dat is echt het leukste aan deze rol. Als ik een probleem aanpak, begin ik altijd met het grote plaatje, zoom daarna in op de details en breek het op in kleinere stappen, voordat ik alles weer samenvoeg. Soms is het een lang proces van hypotheses testen, maar ik geniet er oprecht van. En ja, als ik iets nieuws moet aanpakken of implementeren, doe ik dat nog steeds het liefst op de ouderwetse manier: met pen en papier. (Maak je geen zorgen, ik heb nog gewoon een lekker klikkend toetsenbord met ledlampjes. :P)
Vier uur verdwijnen zonder het te merken
Toen ik begon met programmeren, merkte ik dat ik er urenlang in kon verdwijnen, gewoon omdat het me zoveel energie gaf. Ik hou van puzzels en het bedenken van oplossingen, en ik vind het mooi dat er altijd meerdere wegen naar hetzelfde doel leiden. In IT zijn er zoveel smaken om te ontdekken. Sommige mensen houden van het gezond houden van systemen en het oplossen van bugs, anderen werken liever nauw samen met stakeholders, en weer anderen floreren bij processen op een hoger niveau. Voor mij is logisch redeneren en concepten echt doorgronden het meest bevredigend. Daarom heb ik mijn pad richting development gestuurd, eerst backend, nu steeds meer fullstack.
Als je zelf overweegt over te stappen
De beste vragen die je jezelf kunt stellen: wat gaat je makkelijk af? Waar ben je van nature goed in? En minstens zo belangrijk: wat geeft je energie?
Ik wist helemaal niets van programmeren toen ik begon. Maar ik wist wel waar mijn krachten lagen, en dat was genoeg om de gok te wagen en de rest onderweg te leren.
Cristina begon als IT Trainee bij Calco. Ze werkt nu als Backend developer bij de Rabobank.